من بی ستاره ام و

                      دستم ازآسمان چشمهای تو کوتاه است

من از حس روییدن تهی گشته ام

                                 و دستم ازبهار نگاه تو خالیست

من بی واژگان عشق

 در کوچه های شعر آواره ام

            و بلوغ کال احساسم ازآه غزلریز تو بی نصیب است

 بیا که تمام شعرهای من در تو معنا می شوند