قیصر امین پور

برا  پروازی دوباره تـــو بیا همسفـــــرم باش
تو  هراس پیـــچ خمها مرهـــم بــال پرم باش

تو با گرمای وجــــودت برف  جاده هارو آب کن
چشای سیاه شب رو با یه  زمزمه  تو  خواب کن

نگو  از روزای برفی که بــهار مقصد  جاده س
مـث  رفتـــــن  تا ســتاره با قــــدمهای پیاده س

بیا  با گرمی آهـــت تو بده نفــس به  آیـــنه
تا  شـــــــکوفه  نگاهــــت رو تن  آینه بشینه

ما  مسافر بـــــهاریم تو  مـــــسیر سبز امید
برا  رفتن تا  سپیده  رد میشیم از شب تردید

فصل  پرواز من تو فصل  عطر لاله ها  هس
فصل جشن شــــاپرکها رو  زلال  ژاله ها هس