تـــب سرد

چشائی که باز دوباره مث آسمون می باره
یـــکی که دلش گرفته پــــاییزو یادم میاره

زیر این گــنبد رنگی بعضی ها چه بی گناهن
به کدوم جرم نکرده جنس حسرت جنس آهَ ن

سردی دست نیـــاز و تب ســــرد بی خیالی
یــــکی آبرو خــــریده اما با دستای خـــالی

یکی شب به وقت رویا خوابای رنگی میبینه
یکی از بستر کـــابوس گل حسرت رو میچینه

حتـــــــی آسمونم اینجا برا آدما یه رنگ نیست
بالا شهر مث پایین شهر کوچه هاش تاریک و تنگ نیست

یه نگاه ســرد خیره مث چــــــشمای مترسک
پـــوز خندی که نشـــسته رو لبای سرخ دلقک

یکی که دل نجیبـــــــــش  شده زندونی حسرت
یکی با چــــــشای رنگی به سیاهی کرده عادت

ای خدا فاصله تا کی من و اون ...  ما گـــله داریم
ما که تو هـــــفت آســـمونم یه ســتاره ام نداریم

پ.ن...این ترانه واگذار شده است

زمستان 1386

 خرداد ۱۳۸۵

توی کوچه های اسفند ماه

باز بوی عید پیچید

روی شاخه درخت خشک.....صد جوانه خندید

سیب و سنبل و ماهی  گُلی

اسکناسهای نو

قاب عکس مادر بزرگ

جای خالی اش

.

وه چه عاشقانه گونه هایم را می بوسید

.

.

.

 مژده  ای  روزهای منتظر  .................بهار آمد

صوت یا مقلب القلوب

در کوچه ها پیچید

نو بهارتان مبارک

چه پُر وهم و چه ترس آلود" شب شهری که خوابیده

ببیــــن بر صورت مهــتاب چگونه خــــنده ماـــسیده!

هــــجوم فـــــصل دلتنگی " به عمــــق روح انسانها

خـــــزیده روح بیماری" چـــــو سایه در خیــــابانها

تمـــــــــام آرزوهـــــــامان گرفـته زخمه ی طاعـــون

خــــــــطوط مـرزدلـتنــــــگی"کنار شهر بی قــانون

حضوری ســـرد و بی احساس"که دردت را نمیفهمد

ببــین بـی مهــــری دستی"که گــرمائی نمیبــــخشد

پُر از سنگ و پُراز آهـن" فضا اینجا چه دلگیر است

یکی در شــب فرو رفته"یکی از زنـــــدگی سیر است

دو چشم مات و بی سو ئی " که در پس کوچه ها گم شد

گنــــاه آلود و سرخـــورده" اســیر یک تـــــــوهم شد

نفســـهای تب الودی" که پـشت شیشه...هـا..کرده

که ساز زندگی امــــشب" دوباره مــــشق -لا- کرده

پ.ن.در مصرع اخر-لا- اشاره به یکی از نتهای موسیقی است

.....و با تشکرفراوان از اقای شهرام میرزائی

تابستان ۱۳۸۷

تو ای چکامه بهار" که نقش چشمت از نگار

ز شــــهر نور  و آئــــینه تو آفتــــــاب رابیار

به پرنیان سقف شب تو چون ستاره وصله ای

که من اســـــیر سایـــه ام"تو ماه تاب را بیار

چکیده ای تو همچو نور به چشم بی فروغ من

چو شــــبنم ســــپیده دم به رخــــوت تَـنم ببار

شکوه شعـــر من توئی"تو ای شــــقایق بهار

به شـوره زار سینه ام تو بذر مــــهر را بکار

صدای تو به گوش من چــــولـــهجه چکاوکان

نوای عــــاشقـــانه ای بریـــز بر تَن ســه تار

ببین که دست سرد من"پُر است از خواهش و نیاز

تو را بهار مــژده داد "....سلام من بر انتــــظار

بهار۸۵

برای "ضـــامن آهو"

__________________________________

دیوارای آیــینه بندون"زائرا با چشم گریون

من هـــوای گریه دارم مثل ازدحـــــام بارون

من و این دل شکســــته با دو دست پُر نیازم

من با اون تربت پاکت قــــصر ارزو میسازم

باز چــقد دلم گرفته"دورکــــعت نمــــاز حاجت

می شم عین اون کبوتر که نشسته توی ساحت

تو که اهـــل آسمونی

زیر پاتو هم نگاه کن

به هـــــوای دل تنگم

بیا باز منو صــدا کن

به  ضریحـــت دست کشیدن برا من مثل یه خوابه

تشــــــــــــــنه زیـــارتم من"اما روبروم ســـــرابه

اونجا از نور وجودت پلک شــــــــب همیشه بازه

حـــــــــــتی دستای ســــتاره سمت گنبدت درازه

ضــــامن دل منم باش"کمتر از آهـــــو که نیستم

کــــــــوله بارمو تو پُر کن بذار رو شونه خسته م

تو که اهل آسـمونی

زیر پاتو هم نگاه کن

به هــــوای دل تنگم

بیا باز منو صـدا کن

بهار۸۷

میان های هــوی شهر" هـــوائی تازه میخواهم
برای  خواب شب بوها  سـرودی تازه میخوانم

به رسم عشق یا عـادت" بـــهاران  باز می آید
چرا قـــلبم چو پروانه   به  لاله سَر نمی ساید؟

چرا مادر بزرگم رفت چرا  ان بوته یاسـش مُرد
که  طعم کودکی ها مان" صفا را سادگی را بُرد

تشنج کرده احــــساسم"نگاهم خیس و بارانی ست
بگو ای خـــفته در رویا که این کابوسها فانی ست

پرستو  هم دلش خوش  نیست"که  مُرده شوق پروازش
ببین ان کـــولی شبگرد"شکسته بغـــــض  در سازش

ببین انگشــــت سردشب چه نقـــشی بر دل من زد
که یک شاخه گـــل  اندوه کشــــــیده در نگاهم قَد