میان های هــوی شهر" هـــوائی تازه میخواهم
برای  خواب شب بوها  سـرودی تازه میخوانم

به رسم عشق یا عـادت" بـــهاران  باز می آید
چرا قـــلبم چو پروانه   به  لاله سَر نمی ساید؟

چرا مادر بزرگم رفت چرا  ان بوته یاسـش مُرد
که  طعم کودکی ها مان" صفا را سادگی را بُرد

تشنج کرده احــــساسم"نگاهم خیس و بارانی ست
بگو ای خـــفته در رویا که این کابوسها فانی ست

پرستو  هم دلش خوش  نیست"که  مُرده شوق پروازش
ببین ان کـــولی شبگرد"شکسته بغـــــض  در سازش

ببین انگشــــت سردشب چه نقـــشی بر دل من زد
که یک شاخه گـــل  اندوه کشــــــیده در نگاهم قَد

باز کن  پنجره را

با ارزوی سالی سبز و غزلریز  برای شما بازدید کننده محترم

خسته ام  از  این  هیاهو"تو بیا منو رها  کن

با عبور چون  بهارت  به دلم  پنجره  وا کن

بیا  فانوس شبم  باش وقت تردید  ســــتاره

تا نگاهت  مث بارون تو چــــشای من بباره

من یه شبگرد و اسـیرم "پشت دیوار  توهم

میون  زوزه پایــیز شده گـریه های  من  گُم

توی نبض این ترانه میشنوی  صدای من رو  ؟

این صدای پر بغضم" این صدای شب شکن رو !

پُرم از  خیــال  بارون مث یه  دشت  شقایق

کاش  تویِِِِ لحظه پــیوند نمیزد نبض  دقایق

انگاری یه  حــس تازه توی قلب من  تَپیده

توی چـــشم بی فــروغم یکی آفتابو دمــیده

مثل پروانه  چه آروم توی خوابم پا میذاری

عــــطر گلهای بهــارو تو اتاقم جـــا میذاری

زمستان ۸۶

قیصر امین پور

برا  پروازی دوباره تـــو بیا همسفـــــرم باش
تو  هراس پیـــچ خمها مرهـــم بــال پرم باش

تو با گرمای وجــــودت برف  جاده هارو آب کن
چشای سیاه شب رو با یه  زمزمه  تو  خواب کن

نگو  از روزای برفی که بــهار مقصد  جاده س
مـث  رفتـــــن  تا ســتاره با قــــدمهای پیاده س

بیا  با گرمی آهـــت تو بده نفــس به  آیـــنه
تا  شـــــــکوفه  نگاهــــت رو تن  آینه بشینه

ما  مسافر بـــــهاریم تو  مـــــسیر سبز امید
برا  رفتن تا  سپیده  رد میشیم از شب تردید

فصل  پرواز من تو فصل  عطر لاله ها  هس
فصل جشن شــــاپرکها رو  زلال  ژاله ها هس

ستاره ای متولد می شود

ساعت به  وقت دلتنگی"من و اشکهای پنهانی
من که هــــمزاد پایــــیزم مثـــل ابرهای بارانی

خنـــــده مرمــوز ماه" در شب خاموش  من
می چکد در من اشکی"من پُرم از پریــشانی

آه از دل ســــــردم آه از ایــــن تنهـــــــــایـی
اشکهـــــایم یــــــخ بسته در قابی زمستانی

زخمهای احساسم"می تـند  از خود کابوس
هیچ نگاهی نمیپرسد"تو چرا همیشه گریانی

کو چراغی وفانوسی؟ مقصد من ناپیداست!
جاده ای به هیچستان " من و این  ناسامانی

چشمهایم چون زورق"اشکهــایم یک دریا
مثل خانه ای در آب"چــــون آوار و ویرانی

باز قلبم میـــلرزد" درپَس  حصــــاری سرد
یک حصار ازجنس تن" در خودم من  زندانی

چیـــــزی  مثل یک فریاد چیزی مثل خاکــستر
باز  شـــــعله سَر داده "در این  بیت  پایانی

تویِ فصل  زرد حسرت  تو عبور باد پاییز

تلخی سکوت شبها مث  هو هوی شــباویز

تویِ تاریکی ذهنم وقتی جون میده ستاره

بخت خاکـــــستری من روزای رنگی نداره

وقتی مرده شوق پرواز تو بلوغ پر وبا لم

آسمون آبی  نمیشه حتی تو خواب خیالم

تو نگاهِ خـــسته من همه چی سیاه سفیده

ا زتو خاکستر حسرت باز یه بغض شعله کشیده

حال ِقلب بـی بهارم پرِِِ دلتــــــنگی ودَرده

روی ِ گونه های سردم  غم دوباره چکه کرده

من و دلتنگی و غربت مث یه کولی شاعر

کوچه باغ این ترانه  نداره حــتی یه عابر

یه کمی نم نم  بارون چن  تا قطره نور خورشید

رو  تَنم بهار میـشینه..میرسم به فـــصل امید

باز کن پنــــجره را

که  بهار آمده است

که  بهار چون گل ناز عــطر فشان  آمده است

بازکن پنـــجره  را

باز کن پنــجره را

که  بهار لالــه نشان آمده است

نوبهارتان مبارک

بردل سازم نشـستی مثل نــت مــثل تـــرانه

 رنگ کن پلک شبم را مثل مهــــتاب شــبانه

بوی سیب و فال حافظ عطر نرگسهای شیراز

 صد غــــزل در چشـــمهایت بیتهای عاشقانه

مثل آوای چـــــکاوک مثل نجوای پرستــــــو

 نغــمه باران کن دلم را ای بهار شــاعــــرانه

خون چکان همچون شقایق می تراوی همچو لاله

 در هوایـــــت گــریه کردم " دل تو را کرده بهانه

واژه شو.شور و نوایـــــــی ای غزلخوان اساطیر

 تو  شروع  شـعـر من باش با  کلامی صادقــانه

قطره های پاک باران می چــــــکد از چشمهایت

 در هوای چشــــمهایت "پَر زنم تا بی کـــــــرانه

از حریـــــــری از خـیالی"تارهای پرنــــیانـی

 ای خـــــیال دلنشــینم" ای امـــید جـــــاودانه